Een goede manier om je dag chagrijnig te beginnen

Als net je wekker gegaan is en je langzaam gaat wennen aan wakker zijn, er dan op je loeiharde bel gedrukt wordt. Als je niet binnen vijf seconden voor de deur staat gaan ook de bellen van de benedenburen, en daarna weer de jouwe. Heb je een badjas aangeschoten en ben je drie trappen afgesneld, is de beller alweer weg.

Dit gebeurt heel vaak, en altijd op momenten dat ik nog geen normale kleding aan heb. Het is meestal een postmeneer met een pakketje, dat de helft van de tijd voor de buren is. Soms zijn het ook belletjelellende kinders, maar die bellen gelukkig slechts één keer aan. En altijd als ik direct kan reageren op de bel en halverwege de trappen ben, wordt er nog een keer gebeld. IK HOORDE JE DE EERSTE KEER AL, DAT DING IS LOEIHARD. Nu ik zelf geen pakketjes meer verwacht, weet ik ook nog eens dat het toch niet voor mij is. Het kan echter voor een van mijn onderburen zijn, we delen immers een voordeur. Wat we in principe niet delen, is een bel. Maar die van mij is de bovenste. En iedereen pakt altijd zonder te kijken de bovenste bel. Maakt niet uit dat de naam die erbij staat niet degene is die op het pakketje staat. (Nu is sinds kort mijn naam de enige die er nog hangt, dus oké.) Mijn bel is zo hard, dat iedereen in het huis het hoort, en de rest al niet eens meer de moeite doet om uit te zoeken welke van de andere bellen specifiek bij hun kamer hoort.

Al met al, ben ik degene die het meeste heen en weer loopt voor niks.
En daar wordt ik heel chagrijnig van. Grmbl.