In Memoriam

In Memoriam

Victor is maandag zachtjes ingeslapen. 13 en driekwart jaar oud, en tegen het einde aan dermate dement dat hij naar mij en mijn ouders bleef happen omdat niks meer tot hem door drong. Het was geen manier van leven voor een hond die eens zo vrolijk en alert was. Hij stond vaak midden in de kamer of in een hoekje stil, zonder te begrijpen wat hij daar deed. Een beetje glazig voor zich uit starend. Hij reageerde niet of nauwelijks meer als we hem riepen of met hem uit wilde.
We lieten hem liever gaan dan hem zo nog langer zien lijden.

4 Comments

  • Ha Eef, mooi nieuw weblog!

    Het is altijd naar om een huisdier te verliezen. Bij een hond is het vaak nog het heftigst omdat zo'n menneke echt serieus met je communiceert enzo. Zielig voor Victor, maar inderdaad een goede beslissing om hem niet langer te laten lijden.

  • Dankjewel.
    Het is eigenlijk nog niet helemaal tot me doorgedrongen want ik ben nog niet bij mijn ouders thuis geweest, ik denk dat het pas echt doordringt als ik daar ben en het is zo leeg zonder Vikkie.

  • Hi Eefje,

    wat ontzettend naar voor je. Heel veel sterkte!

    X Rhijja

Comments are closed.