Vrouwtje Plooi

Ineens kom ik iets tegen dat de herinneringen weer opwekt. M’n ogen tranen en voor ik het weet zit ik weer in het verdriet. Over alles wat we deelden maar nu niet meer kunnen delen, en over alles wat in het leven veranderd is.

Soms voel ik me enorm oud. Niet omdat 22 oud is, maar omdat het 10 jaar ouder is dat wat zij ooit zal meemaken in mijn leven. Ze is al die tijd niet met me meegegroeid, en kan niet echt zien wie ik geworden ben. Of nog zal worden.
Ontzettend veel dingen in mijn leven zijn nu anders dan wat ik dacht en droomde toen ik 12 was. En natuurlijk is dat goed, want ik ben een leuk iemand met een leuk leven. Maar het is allemaal zonder haar. Had zij ooit kunnen denken dat ik zou gaan vormgeven en niet schrijven? Dat ik de toneelschool nooit geprobeerd heb. Op wie ik verliefd ben geworden/geweest?

Van alle mensen die heel belangrijk voor me zijn, heeft maar een handjevol haar gekend. Ik heb ze nooit aan haar kunnen voorstellen. Ik kan me wel inbeelden wat ze misschien van ze gevonden zou hebben, maar alleen vanuit hoe ik haar als 12jarige kende. Niet van hoe ze nu zou zijn geweest. Zij blijft statisch en ik groei verder.
Ik heb inmiddels wel geleerd hoe ik moet bestaan in een wereld waar zij dat niet doet, maar op momenten als deze weet ik dat ik er nooit helemaal aan zal wennen.

Ik kan enkel mijn best doen haar levend te houden door haar te herinneren. Maar soms ben ik bang dat het niet genoeg is. Want ik ben maar een mens, en mensen vergeten, herinneringen vervagen. Ik heb het gevoel dat ik slechts een handjevol herinneringen over heb, en dan vraag ik me af wat ik allemaal wel niet vergeten ben. Gelukkig zie ik haar zo nu en dan terug in mijn broers.

Vrouwtje Plooi is een Beatrix Potter karakter dat mijn moeder en ik allebei heel erg leuk vonden. Om de een of andere reden vergeet ik altijd dat ze Vrouwtje Plooi heet en niet Vrouwtje Theelepel (wat weer ergens anders van schijnt te zijn maar me niks zegt). Ik zag ergens iets over Vrouw Theelepel staan, en ik moest meteen weer denken aan Vrouwtje Plooi en mijn moeder.